Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Η ανάγκη του εθνικού κρατικού νομίσματος και τι εξυπηρετεί;

Του Δημήτρη Καζάκη

Γιατί μιλάμε για εθνικό κρατικό νόμισμα; Τι είναι εκείνο που μας εξαναγκάζει να τοποθετηθούμε υπέρ του εθνικού κρατικού νομίσματος και εναντίον του ευρώ; Η ιδεολογία; Η συγκυρία; Η σκοπιμότητα;

Τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεν ανήκουμε στην ομιχλώδη και άκρως επικίνδυνη κατηγορία των δραχμιστών. Κι ο λόγος είναι απλός. Δεν ανήκουμε σ’ εκείνους που έχουν ανάγει σε πανάκεια τη δραχμή. Δεν είμαστε καν υπέρ της δραχμής. Ούτε θεωρούμε την έξοδο από το ευρώ κάτι περισσότερο από μια αναγκαία αφετηριακή πράξη προκειμένου να αποκτήσουμε την απαραίτητη ελευθερία των κινήσεων και των επιλογών που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Τα λέμε όλα αυτά γιατί δεν ανήκουμε σ’ εκείνους που επιχειρούν να βάλουν τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι. Στο τσουβάλι της δραχμής. Είναι τελείως άλλο να μιλάς για νέο εθνικό κρατικό νόμισμα και άλλο για δραχμή. Είναι άλλο να μιλάς για νομισματική κυριαρχία σε μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δημοκρατική κι άλλο να μιλάς για ένα ευτελές δικό σου νόμισμα δεύτερης κατηγορίας, όπως ήταν η παλιά δραχμή, που χρησιμοποιείται για να διαιωνίζεται η ιθύνουσα κλεπτοκρατία με το κόστος να φορτώνεται πάντα στις λαϊκές τάξεις.

Αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι παιχνίδια με τις λέξεις, τότε, συγνώμη, δεν έχετε ιδέα και καλό είναι να στρωθείτε να μάθετε γιατί η δική σας και η δική μας ζωή παίζεται κορώνα γράμματα. Εκτός βέβαια κι αν ανήκετε σ’ εκείνους που με σκοπιμότητα μιλάνε για δραχμή για να μην μιλήσουν για εθνικό κρατικό νόμισμα. Σ’ εκείνους δηλαδή που μιλάνε για επιστροφή στη δραχμή ώστε να συνεχιστούν οι ίδιες πολιτικές και να κρατηθούν στην εξουσία οι ίδιες δυνάμεις που μας οδήγησαν στη σημερινή χρεοκοπία.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτούς που μιλάνε για δραχμή και σ’ εμάς που μιλάμε για εθνικό κρατικό νόμισμα; Πρώτα-πρώτα δεν μιλάμε για επιστροφή στη δραχμή, δηλαδή στο παλιό νόμισμα και στον τρόπο διαχείρισής του. Δεν μιλάμε για κανενός είδους οπισθοδρόμηση. Μιλάμε για ένα εντελώς καινούργιο εθνικό κρατικό νόμισμα, που θα στηρίζεται στην εκ βάθρων ανοικοδόμηση της ελληνικής οικονομίας προς το συμφέρον των πολλών.

Γιατί εθνικό; Διότι το νόμισμα αυτό οφείλουν να το εκδίδουν οι εθνικές νομισματικές αρχές και η αξία του να εξαρτάται άμεσα από τις ανάγκες, αλλά και τη δυναμική της εθνικής οικονομίας στο σύνολό της. Είναι το αποκλειστικό μέσο συναλλαγών για την εγχώρια αγορά, για τις χρηματοδοτήσεις και τις πληρωμές εντός της χώρας. Δεν είναι διεθνές συναλλακτικό μέσο ώστε να διενεργούνται μ’ αυτό οι εξωτερικές συναλλαγές της χώρας κι έτσι να είναι διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος.

Γιατί κρατικό; Διότι οι νομισματικές αρχές οφείλουν να ανήκουν αποκλειστικά στο κράτος και να εποπτεύονται υπό καθεστώς πλήρους διαφάνειας από το κοινοβούλιο και τους πολίτες. Αυτό απαιτεί η δημοκρατία. Αυτό απαιτεί το πιο στοιχειώδες συμφέρον του απλού πολίτη. Αυτό απαιτεί μια αληθινά αναπτυξιακή προσπάθεια που θα στηρίζεται και θα υποστηρίζει την ευημερία όχι των παράσιτων, αλλά των εργαζομένων σ’ αυτή τη χώρα.

Η κεντρική τράπεζα δεν θα είναι ένας ανεξάρτητος μηχανισμός που θα εγγυάται τα κέρδη και την παρασιτική διόγκωση των ιδιωτικών τραπεζών, αλλά ένα νέο αποκλειστικά κρατικό ίδρυμα υπό δημόσιο έλεγχο και πλήρη διαφάνεια, χωρίς τραπεζικά απόρρητα. Βασικός σκοπός της η διαχείριση της νομισματικής κυκλοφορίας και του πιστωτικού συστήματος με κριτήριο το άμεσο συμφέρον του απλού Έλληνα πολίτη, του μικρομεσαίου επιχειρηματία, του εργαζόμενου.

Γιατί έχει τόση σημασία το νόμισμα; Διότι το νόμισμα δεν είναι ένα απλό μέσο, ούτε πολύ περισσότερο ένα εργαλείο, όπως λανθασμένα νομίζουν πολλοί. Εκφράζει κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις ισχύος, δύναμης, εξουσίας. Η επιλογή του νομίσματος είναι συνυφασμένη σχεδόν απόλυτα με την επιλογή του τρόπου διακυβέρνησης μιας χώρας, αλλά και προς ποιανού το όφελος γίνεται η ρύθμιση της οικονομίας.

Να γιατί το να μιλά κανείς απλά για δραχμή, ή ακόμη χειρότερα για επιστροφή στη δραχμή, επιχειρεί σκόπιμα να περιορίσει το όλο ζήτημα στο τεχνικό κομμάτι, δηλαδή στο πώς θα πάμε από το ευρώ στη δραχμή που υπόσχεται. Δεν θέλει – και δεν το θέλει όπως δεν θέλει ο διάολος το λιβάνι – να μιλήσει για το σύστημα πολιτικών που θα απαιτηθούν από το πέρασμα στη δραχμή. Ποια κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα θα ευνοηθούν από αυτές τις πολιτικές; Τα ίδια με τα σημερινά; Ή τα άμεσα και πιο ζωτικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών;

Τι θα γίνει με την υποτέλεια της Ελλάδας; Θα εξακολουθήσουμε «να ανήκωμεν εις την Δύσιν», ή θα ανοίξουμε τους διεθνείς ορίζοντες της χώρας χωρίς εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις; Τι θα γίνει με το καθεστώς κατοχής της χώρας; Θα ανατραπεί προς όφελος της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του ελληνικού λαού, ή όχι;

Τι θα γίνει με τα μνημονιακά χρέη των Ελλήνων πολιτών προς τράπεζες, εφορίες, κοκ; Θα σβήσουν ή όχι; Τι θα γίνει με τις τραγωδίες που βιώνει σήμερα η πλειονότητα των πολιτών; Θα αποκατασταθούν οι αδικίες ή όχι; Θα γυρίσουν οι περιουσίες δημοσίου και πολιτών που δημεύτηκαν από τον μνημονιακό καθεστώς πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, ή όχι;

Τι θα γίνει με τη σύνταξη; Τι θα γίνει με τους μισθούς και τις εργασιακές σχέσεις; Τι θα γίνει με το 40% των νοικοκυριών που έχουν καταδικαστεί στην απόλυτη ανέχεια; Θα τους δοθεί εισόδημα και δουλειά αμέσως, ή θα παραμείνουν έρμαια της κρατικής και ιδιωτικής φιλανθρωπίας;

Τι θα γίνει με τους επαγγελματίες και τους παραγωγούς; Θα έρθει η δραχμή για να ενισχυθεί και να προστατευθεί η εγχώρια παραγωγή, ή θα συνεχίσουμε να είμαστε έρμαιο των πολυεθνικών και κάθε λογής καρτέλ, ολιγοπωλίων και τραστ; Θα στηριχθεί κατά προτεραιότητα η ελληνική οικονομία στην πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή, ή θα συνεχίσει να είναι μια παρασιτική οικονομία υπηρεσιών;

Τι τράπεζες θα έχουμε; Σαν αυτές που είχαμε τις τελευταίες δεκαετίες ή ριζικά διαφορετικές; Θα συνεχίσουν να κερδίζουν από το εισοδηματικό έλλειμμα του μέσου νοικοκυριού; Θα συνεχίσουν να παρασιτούν με σαράφικο και τοκογλυφικό τρόπο σε βάρος των επαγγελματιών, των μικρομεσαίων και των νοικοκυριών;

Τι θα γίνει εντέλει με την πολιτειακή συγκρότηση της χώρας; Θα συνεχίσουμε στον ίδιο κατήφορο ενός απόλυτα εχθρικού κράτους προς τον πολίτη, ή επιτέλους θα θεμελιώσουμε τη δημοκρατία στον τόπο μας;

Είναι τυχαίο νομίζετε που οι δραχμιστές αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να απαντήσουν σε όλα αυτά. Το πολύ-πολύ να τα μεταθέσουν όλα για το μετά. Πρώτα η δραχμή κι ύστερα βλέπουμε. Όποτε ακούτε κάτι παρόμοιο, να ξέρετε ότι αυτό που υπόσχονται είναι νέες θυσίες, νέες λιτότητες, νέες τραγωδίες για τους αδύναμους πολλούς στο όνομα της δραχμής αυτή τη φορά.

Η μετάβαση στο εθνικό κρατικό νόμισμα ή θα πατήσει γερά από την πρώτη κιόλας μέρα στην κατά προτεραιότητα άμεση βελτίωση της ζωής, του εισοδήματος και της δουλειάς όσων υποφέρουν σήμερα, ή ξεχάστε το. Θα ζήσουμε νέα μνημόνια, με δραχμή αυτή τη φορά.

Να γιατί οι δραχμιστές μένουν μόνο στην εύκολη καταγγελία του ευρώ και στα τεχνικά της μετάβασης στη δραχμή. Ποια δραχμή; Ο Θεός και η ψυχή τους! Βλέπετε δεν θέλουν με τίποτε να διευκρινίσουν το ποιος-ποιόν. Δηλαδή το ποιος θα κερδίσει από αυτή τη δραχμή. Οι πολλοί ή οι γνωστοί λίγοι; Οι παραγωγοί ή τα παράσιτα; Οι εργαζόμενοι ή οι κρατικοδίαιτοι;

Δεν θέλουν να ξεκαθαρίσουν ούτε καν το αν θα εκφράζει την εθνική κυριαρχία της χώρας, το ιστορικό δικαίωμα του ελληνικού έθνους στα χώματά του, στην πατρίδα του. Ή θα είναι ένα νόμισμα ευκαιρίας για την εξυπηρέτηση των αρπακτικών της αγοράς και της υποτέλειας.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Δ.Καζάκης και Γ.Γκινοσάτης «Στο Μικρόφωνο» του E-ROI - 18 Οκτ ‎2017


Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Την μαφία καλεί ο Τσίπρας να κάνει επενδύσεις στην Ελλάδα

Του Δημήτρη Καζάκη

Επενδύσεις της μαφίας ενδιαφέρεται να φέρει στην Ελλάδα ο κ. Τσίπρας. Αυτό προκύπτει από τις συναντήσεις τόσο του ίδιου, όσο και των επιτελών του κατά την επίσκεψη του κυβερνητικού κλιμακίου στις ΗΠΑ. Φυσικά με το αζημίωτο για τον κομματικό κορβανά και τους ημετέρους της κυβέρνησης.

Δείτε τι δήλωσε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας σε ομογενειακή εφημερίδα στην ερώτηση «τι θα ζητήσετε από τον κ. Τραμπ;»: «Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει μακρά πορεία στο χώρο των επιχειρήσεων. Γνωρίζει πότε μια επένδυση μπορεί να είναι επωφελής και πότε όχι. Βλέποντας κάποιος την Ελλάδα σήμερα, νομίζω ότι μπορεί εύκολα να διαγνώσει ότι ανοίγονται μεγάλες επενδυτικές δυνατότητες στους κρίσιμους τομείς της οικονομίας. Η Ελλάδα είναι μια χώρα της Ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ, που εξέρχεται μιας πολυετούς κρίσης, βρίσκεται σε μια γεωγραφική θέση ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, μια χώρα στην οποία υπάρχει πολιτική σταθερότητα, διαθέτει ένα εξαιρετικά ικανό και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό- κυρίως νέων επιστημόνων- και είναι ελκτική σε νέες επενδύσεις. Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις για μια πορεία ανάπτυξης και ευημερίας, στην οποία τόσο ο Πρόεδρος Τραμπ όσο και συνολικά η επενδυτική κοινότητα στις ΗΠΑ μπορούν να συμβάλλουν καθοριστικά.»

Πόσο πιο ανοικτά να το πει; Πήγε να ζητήσει από τον ίδιο προσωπικά τον Τραμπ, ως επιχειρηματία, αλλά και από την «επενδυτική κοινότητα» των ΗΠΑ να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα.

Ειλικρινά, βρείτε άλλον επικεφαλής κυβέρνησης που να πήγε στις ΗΠΑ να ζητήσει από τον Τραμπ προσωπικά επενδύσεις. Όλοι πήγαιναν κατά καιρούς στις ΗΠΑ και τον Λευκό Οίκο, υποτίθεται, για να ζητήσουν ο Πρόεδρος και το περιβάλλον του να ασκήσουν την επιρροή τους στους επενδυτές. Ποτέ και κανένας δεν πήγε να συζητήσει – υποτίθεται – απευθείας με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ με την ιδιότητα του «επιχειρηματία».

Μόνο ο Τσίπρας και οι δικοί του! Και ποιόν εκθειάζουν ως πετυχημένο επιχειρηματία με αντίληψη για επενδύσεις; Τον Τραμπ. Αυτόν που καταδίκαζε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας όταν σε ομιλία του στο συνέδριο «Συμμαχία Ενάντια στη Λιτότητα, για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη» (19 Μαρτίου 2016) έλεγε: «Πείτε μου ποιος από σας θα πίστευε πριν από λίγους μήνες ότι σήμερα στις ΗΠΑ, το φαβορί για το χρίσμα του υποψήφιου Προέδρου από την πλευρά των ρεπουμπλικάνων θα ήταν ο κύριος Τραμπ; Και βεβαίως με όλα όσα σηματοδοτεί αυτή η υποψηφιότητα, οι ιδέες που εκπροσωπεί, η απήχηση που βρίσκουν, και η απειλή που να είναι πιθανώς και πρόεδρος – ελπίζω ότι δεν θα μας βρει και αυτό το κακό- της ηγεμονεύουσας δύναμης στον πλανήτη.»

Αλλά το κακό τον βρήκε. Κι όταν τον βρήκε, άλλαξε τροπάρι. Στις Κοινές Δηλώσεις Μπαράκ Ομπάμα και Αλέξη Τσίπρα, 15 Νοεμβρίου 2016, κατά την επίσκεψη του πρώτου στην Ελλάδα μετά την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ σε σχετική ερώτηση, δείτε τις απάντησε ο λαλίστατος και άκρως φιλαλήθης κ. Τσίπρας: «Για να σας είμαι ειλικρινής, από τον Ντόναλντ Τραμπ γνωρίζω λίγα πράγματα. Γνώριζα το προηγούμενο διάστημα την επιθετικότητα και τον εκκεντρικό τρόπο που διάλεξε για να υπερασπιστεί κάποιες μη συμβατικές απόψεις, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου…

Ωστόσο, πρέπει να σας επισημάνω ότι είναι άλλο πράγμα τι ξέρουμε για τον Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια που διεκδικούσε το χρίσμα στους Ρεπουμπλικανούς, άλλο πράγμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και άλλο πράγμα αυτό που περιμένουμε να δούμε τώρα, ως νεοεκλεγείς Πρόεδρος και φυσικά ακόμα περισσότερο, ως ασκών τα καθήκοντα της διακυβέρνησης μιας χώρας που παίζει καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια σφαίρα. Γι’ αυτό λοιπόν και εγώ δεν έσπευσα, σε αντίθεση με κάποιους ομολόγους μου στην Ευρώπη, να επαναλάβω στοιχεία της κριτικής που προεκλογικά πολλοί ασκήσαμε απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ.»

Γαργάρα η κριτική του κ. Τσίπρα, διότι με την άνοδο του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, τα γιουσουφάκια πήραν θέση προσοχής. Και τώρα ο φερόμενος ως πρωθυπουργός πήγε στην Ουάσιγκτον, εκτός όλων των άλλων, για να δει αν μπορεί να συνεργαστεί με τον «επιχειρηματία» Τραμπ για επενδύσεις στην Ελλάδα.

Ποιες επενδύσεις; Μα πρώτα και κύρια επενδύσεις στον κομματικό κορβανά, αλλά και στον κορβανά των πρωτοκλασάτων της κυβέρνησης. Γιατί νομίζετε ότι καθιερώθηκε αυτού του είδους η «διπλωματία» για την προσέλκυση επενδύσεων; Γιατί νομίζετε ότι εκστρατεύουν κατά καιρούς κυβερνητικά κλιμάκια ανά τον κόσμο; Γιατί γίνονται roadshows στο εξωτερικό, που καθιέρωσε πρώτη η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1991-93 και ύστερα απογείωσε η κυβέρνηση Σημίτη;

Για ξένες επενδύσεις, όπως λένε; Ναι, για ξένες επενδύσεις, αλλά για την τσέπη των κυβερνώντων κομμάτων, των πολιτικών και των ημετέρων κυκλωμάτων που νέμονται δημόσιο ταμείο και οικονομία. Τα εκάστοτε κυβερνητικά κόμματα ενδιαφέρονται πρώτα και κύρια για το τι θα κονομήσουν αυτά μέσα από το ξεπούλημα της χώρας και φυσικά για να διευκολύνουν deals ανάμεσα σε ημέτερους επιχειρηματίες και ξένους.

Σε βάρος πάντα των Ελλήνων πολιτών και φορολογουμένων. Βρείτε μου μια σοβαρή επένδυση που έγινε στην ελληνική οικονομία, προς όφελος της απασχόλησης, της παραγωγής και της τεχνολογίας, ως αποτέλεσμα αυτών των εκστρατειών. Ούτε μία.

Το μόνο που είχαμε πάντα ήταν η ένταση της διαπλοκής και της διαφθοράς. Οι κυβερνήσεις που σκέφτηκαν αυτού του είδους τη «διπλωματία» προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, ένα είχαν στο μυαλό τους: πώς να διεθνοποιήσουν την εξαγορά πολιτικών στην Ελλάδα. Και δεν δίστασαν μπροστά σε τίποτε.

Ας θυμηθούμε την πρώτη μεγάλη ξένη επένδυση που έκανε πάταγο στην εποχή της. Την εξαγορά μιας επιχείρησης κολοσσού για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, της ΑΓΕΤ Ηρακλής από την ιταλική Καλτσεστρούτσι. Το τότε μεγάλο αφεντικό Λορέντσο Παντσαβόλτα, είχε έρθει στην Ελλάδα και τα στελέχη και οι υπουργοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη διαγκωνίζονταν να βγουν φωτογραφίες μαζί του.

Όταν όμως μερικά χρόνια αργότερα οι Ιταλοί δικαστές έκαναν φύλλο φτερό την Καλτσεστρούτσι και απέδειξαν ότι η συγκεκριμένη εταιρεία μονοπώλιο των τσιμέντων, αλλά και το μεγάλο αφεντικό της, ήταν βιτρίνα για την ιταλική μαφία, για ξέπλυμα χρήματος και για εξαγορά πολιτικών εντός και εκτός Ιταλίας, κανείς δεν αναρωτήθηκε για τις σχέσεις κυβέρνησης Μητσοτάκη και οργανωμένου εγκλήματος. Με τους ανώτατους δικαστικούς στην πλειοψηφία τους υπόδουλους στην εκάστοτε κυβέρνηση και με τον Παντσαβόλτα να έχει σχέσεις και με το ΠΑΣΟΚ, πού να τολμήσει κανείς να θέσει τέτοιο θέμα.

Έτσι ξεκίνησαν τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης στην Ελλάδα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Συνεχίστηκαν με το ίδιο περιεχόμενο από την κυβέρνηση Σημίτη και Καραμανλή, για να οδηγηθούμε σήμερα στο απόγειο του ξεπουλήματος.

Τώρα ο κ. Τσίπρας τρέχει στην Ουάσιγκτον για να δελεάσει – εκτός όλων των άλλων – τον ίδιο προσωπικά τον Τραμπ. Πρώτα και κύρια γιατί το «κόμμα θέλει λεφτά», όπως έλεγε κι ο γνωστός μας Γκρούεζας. Και στην Ελλάδα ξεπουλιούνται όλα. Ειδικά τώρα υπό καθεστώς κατοχής. Όχι μόνο η περιουσία του ελληνικού λαού. Αλλά πρώτα και κύρια η τιμή και υπόληψη όσων βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης.

Με τι ανταλλάγματα σε βάρος της χώρας και των Ελλήνων πολιτών; Ας σκεφτούμε ποιος είναι ο Τραμπ για να καταλάβουμε τι συζητάνε στο παρασκήνιο.

Τι σόι επιχειρηματίας είναι ο Τραμπ; Με τι ασχολείται; Με ακίνητα, υποδομές και καζίνο. Πώς έστησε την επιχειρηματική του αυτοκρατορία ο κ. Τραμπ; Με τις πλάτες της μαφίας, δηλαδή του οργανωμένου εγκλήματος. Κι αυτές τις «γνωριμίες» του δεν τις έκρυψε ούτε καν ο ίδιος ο Τραμπ.

Ο αμερικανικός τύπος είναι γεμάτος με ρεπορτάζ για τις ύποπτες διασυνδέσεις της αυτοκρατορίας του Τραμπ με τους νονούς της αμερικανικής μαφίας από την εποχή που ισοπέδωνε τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1970 και 1980. Η μαφία ήταν εκείνη που του άνοιξε το δρόμο για την μετατροπή του Ατλάντικ Σίτι – μιας παλιάς εργατούπολης – σε Λας Βέγκας της Ανατολικής Ακτής με τον Τραμπ να διαθέτει τα τρία μεγαλύτερα καζίνο.

Και ήταν η μαφία που τον ξελάσπωσε όταν ο Τραμπ προχώρησε σε τέσσερις δόλιες πτωχεύσεις το 1991, το 1992, το 2004 και το 2009. Η αυτοκρατορία του Τραμπ ήταν και παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα πλυντήρια για τα κεφάλαια της μαφίας και γενικά του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ.

Το FBI διαθέτει έναν ογκωδέστατο φάκελο για τις δοσοληψίες του Τραμπ με τη μαφία. Γι’ αυτό και ο Τραμπ μόλις εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, το πρώτο-πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να προσπαθήσει να ελέγξει το FBI διώχνοντας τον διευθυντή του, που οι κακές γλώσσες λένε ότι ήταν έτοιμος να προχωρήσει σε αποκαλύψεις εναντίον του νεοεκλεγέντος Προέδρου.

Από τότε ο Λευκός Οίκος έχει εξαπολύσει ολόκληρη εκστρατεία για να σταματήσει τα ΜΜΕ, αλλά και τα στελέχη του FBI από την δημοσιοποίηση των στοιχείων του φακέλου Τραμπ.

Ωστόσο, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, μια ομάδα έμπειρων εισαγγελέων διεξάγει μια ταχέως εξελισσόμενη έρευνα σχετικά με τους πιθανούς δεσμούς της εκστρατείας της Trump με τη Ρωσία και με το αν ο ίδιος ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να είναι ένοχος παρεμπόδισης της δικαιοσύνης. Με επικεφαλής τον ειδικό δικηγόρο Robert Mueller, πρώην διευθυντή του FBI, η ομάδα περιλαμβάνει 16 δικηγόρους, κορυφαίους επαγγελματίες του είδους, όπως ο Michael Dreeben, εμπειρογνώμονας στο ποινικό δίκαιο, ο οποίος έχει υποστηρίξει περισσότερες από 100 υποθέσεις ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και ο Andrew Weissmann, ο οποίος έκανε καριέρα και έφτιαξε όνομα κυνηγώντας το οργανωμένο έγκλημα.

Πολλοί θεωρούν αναπόφευκτη, αργά ή γρήγορα, την παραπομπή του Προέδρου Τραμπ στο Ανώτατο Δικαστήριο για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης, όσον αφορά στην εξιχνίαση των σχέσεων της αυτοκρατορίας του με το οργανωμένο έγκλημα. Όχι μόνο με την εγχώρια μαφία, αλλά και με την Ρωσική μαφία, στην οποία έδωσε διέξοδο ο Τραμπ για να ξεπλένει χρήμα από και προς τη Ρωσία. Ιδίως από την εποχή της επιβολής καθεστώτος κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας από τις ΗΠΑ.

Να γιατί ο Τραμπ αναγκάστηκε πρόσφατα να υποχωρήσει κατά κράτος και να αποδεχθεί την υπερψήφιση του νομοσχεδίου περί νέων κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Παρά το γεγονός ότι επίσημα είχε δηλώσει ότι διαφωνεί όχι μόνο με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, αλλά και συνολικά με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά στις 16 Αυγούστου φέτος συντάραξε τις ΗΠΑ η είδηση ότι η κυβέρνηση της Αυστραλίας είχε αρνηθεί στον Τραμπ να δημιουργήσει καζίνο στο Σίδνεϊ το 1987. Ο επίσημος λόγος άρνησης;Οι διασυνδέσεις του Τραμπ με τη μαφία.

Ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ, σε συνεργασία με την Kern Corporation, μια εταιρεία προγραμματισμού με έδρα το Queensland, ήταν μία από τις τέσσερις ομάδες που προσφέρθηκαν για το επικερδές έργο του Darling Harbour στο Σίδνεϊ. Η κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση της κοινοπραξίας Τραμπ/Kern στις 5 Μαΐου 1987. Γιατί την απέρριψε; Διότι το συμβούλιο της αστυνομίας της Νέας Νότιας Ουαλίας (NSW) της Αυστραλίας συνέστησε να μην εγκριθεί η προσφορά από τον επιχειρηματία της Νέας Υόρκης, επειδή θα ήταν «επικίνδυνη».

«Το Atlantic City θα ήταν ένα αμφίβολο μοντέλο για το Σίδνεϊ και κατά την κρίση μας, οι διασυνδέσεις του Τραμπ με την μαφία, θα πρέπει να αποκλείσουν την κοινοπραξία Kern/Trump», συνοψίζει η έκθεση του αστυνομικού συμβουλίου που παραδόθηκε στην κυβέρνηση στις 4 Μαΐου 1987. Οι ανησυχίες της κυβέρνησης της Νέας Νότιας Ουαλίας σχετικά με την προσφορά του Trump δεν είχαν δημοσιοποιηθεί τότε.

Ωστόσο, σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για τον αποχαρακτηρισμό των επίσημων εγγράφων του υπουργικού συμβουλίου της Νέας Νότιας Ουαλίας, αρκετές αναφορές σχετικά με την υπόθεση αυτή δημοσιεύτηκαν στην The Australian την Τετάρτη 16/8/2017. Κι όπως ήταν φυσικό βούιξε ο αμερικανικός τύπος, ηλεκτρονικός κι έντυπος. Τόσο ο λαλίστατος Τραμπ, όσο κι ο Λευκός Οίκος αρνήθηκαν να σχολιάσουν την υπόθεση.

Μην ανησυχείτε όμως αυτό που απέρριψαν οι Αυστραλοί θα το δεχτεί η δική μας κυβέρνηση. Κι όχι μόνο καζίνο της μαφίας, αλά Ατλάντικ Σίτι, αλλά και οτιδήποτε άλλο γυαλίσει στο μάτι των αρπακτικών της κυβέρνησης. Όσο πρόστυχο κι αν είναι. Όσο κι αν υποβαθμίζει κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά την Ελλάδα.

Να γιατί ο κ. Τσίπρας εκθειάζει την επιχειρηματική πορεία του Τραμπ.

Σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η επιτήδεια τέχνης της ξεπούλας, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της. Σε μια χώρα όπου χάρις στο καθεστώς κατοχής η λεπτή διαχωριστική γραμμή που ξεχώριζε ανέκαθεν το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα από την κυβερνώσα πολιτική και οικονομική τάξη, έχει πλέον ξεθωριάσει σε πρωτοφανή βαθμό. Σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει δικαιοσύνη και όλοι οι μηχανισμοί του κράτους έχουν υποταχθεί σ’ ένα πρωτοφανές σύστημα ασυδοσίας, αγυρτείας και απάτης, που έχουν επιβάλει οι Ευρωπαίοι, γιατί να μην έχουμε την κυβέρνηση να αναζητά επενδύσεις από την μαφία;

Αμερικάνικη μαφία, Ρωσική, Ευρωπαϊκή, δεν έχει σημασία. Επενδύσεις να είναι κι ας είναι ότι νάναι. Άλλωστε παγκοσμιοποίηση έχουμε. Τι μας νοιάζει από πού προέρχονται τα κεφάλαια; Να η απόλυτη δικαίωση της πολυπολιτισμικότητας!

Και τι είναι αυτό που διακρίνει το ποια επενδυτικά κεφάλαια είναι πιο προσφιλή σε μια κυβέρνηση στην Ελλάδα; Μα τι άλλο; Η μίζα, η ρεμούλα, η διαπλοκή, το μπαξίσι, το λάδωμα, η αρπαχτή, ή όπως αλλιώς αποκαλεί το «επενδύειν» ο λαός μας. Πρώτα και κύρια για τους ημέτερους των κυβερνήσεων και τα ξένα συμφέροντα με τα οποία διαπλέκονται.

Καταλάβατε τώρα γιατί κι ο κ. Μητσοτάκης βγήκε με δήλωση του να ενθαρρύνει τον κ. Τσίπρα στο άθλιο έργο του, δηλαδή στην προσέλκυση επενδύσεων από την μαφία και το οργανωμένο έγκλημα; «Να διαμορφώσει έναν οδικό χάρτη στρατηγικής σχέσης σε όλους τους τομείς ελληνικού ενδιαφέροντος. Με έμφαση στην προσέλκυση συγκεκριμένων επενδύσεων για την ανάκαμψη της οικονομίας μας», όπως αναφέρει συγκεκριμένα ο κ. Μητσοτάκης με τη γνωστή περίεργη σκοτεινή διάλεκτο της πάντα αμφίσημης πολιτικής επί μισθώσει. Ο νους όλων στο κεχρί.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Δ.Καζάκης και Μ.Αριδάς «Στο Μικρόφωνο» του E-ROI - 17 Οκτ ‎2017


Δ.Καζάκης και Δ.Κυπριώτης «Στο Μικρόφωνο» του E-ROI - 16 Οκτ ‎2017


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Δ.Καζάκης στον ομογενειακό σταθμό HELLAS FM (Ν. Υόρκη) - 15 Οκτ 2017


Τι άλλο μας περιμένει και τι μπορούμε να κάνουμε;

Ερωτήσεις και απαντήσεις στον Δημήτρη Καζάκη:

Ερώτηση: Η χώρα ήδη οδεύει στην εφαρμογή του 4ου μνημονίου το οποίο βέβαια συνεπάγεται σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, «ακρωτηριασμό» των εργασιακών σχέσεων, περαιτέρω φτωχοποίηση μισθωτών και συνταξιούχων και πολλά άλλα. Πού θα οδηγήσει τελικά τη χώρα μας αυτή η συνεχόμενη ύφεση συναρτήσει του δανεισμού είτε τελικά κλείσει η αξιολόγηση της 15ης Ιουνίου είτε όχι;

Απάντηση: Η ύφεση στην οποία έχει καταδικαστεί η Ελλάδα έχει σαν βασικό στόχο την υποτίμηση του συνόλου των περιουσιακών της στοιχείων και την μαζική τους εκποίηση. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος ενδιαφέροντος από τους δανειστές και εταίρους μας για το αν θα ανακάμψει η χώρα. Μας μεταχειρίζονται όπως τις κατεστραμμένες μετααποικιακές χώρες της Αφρικής, που έχουν καταδικαστεί εσαεί στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική αποσύνθεση. Είμαστε εν ολίγοις η Αφρικανική ενδοχώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τι προοπτικές μπορεί να έχει μια τέτοια χώρα;

Πρέπει να διαλέξουμε.

Ερώτηση: α] ΄Έχετε επανειλημμένως υποστηρίξει ότι στο σημείο που έχει φτάσει η Ελλάδα η μοναδική λύση είναι η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε. η διαγραφή του χρέους και η ανάπτυξη ανταγωνιστικότητας. Επικαλείστε το άρθρο 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με το οποίο η κάθε χώρα μπορεί να αποχωρήσει σύμφωνα με εσωτερικούς συνταγματικούς κανόνες; Παράλληλα, το άρθρο 49 της Συνθήκης της Βιέννης προβλέπει ότι κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να αποχωρήσει εάν διαπιστώσει δόλια συμπεριφορά από άλλο κράτος-μέλος όπως και το άρθρο 61 της ίδιας Συνθήκης το οποίο επικαλείται αδυναμία εκτελέσεως των υποχρεώσεών της σε περίπτωση αποχώρησης της.

β] Από την άλλη πλευρά οι πολέμιοι αυτής της άποψης ισχυρίζονται πως η μονομερής αποχώρηση της χώρας μας θα οδηγούσε σε ασύντακτη χρεωκοπία και σε φτώχεια πλήρους εξαθλίωσης -όπως στη Βενεζουέλα – δεδομένου ότι εδώ και χρόνια η Ελλάδα δεν παράγει και δεν εξάγει επαρκώς ούτε βιομηχανικά ούτε καν γεωργικά προϊόντα. Πως θα επιβιώσει;

Απάντηση: Υπάρχουν δυο οπτικές στο ζήτημα. Η μια έχει να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, αλλά και του θεμελιώδους δικαιώματος της εθνικής τους αυτοδιάθεσης, του δικαιώματος δηλαδή οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές που ασκούνται σ’ αυτόν τον τόπο να υπηρετούν τα άμεσα ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Να θυμίσω ότι το δικαίωμα αυτό συνιστά ίσως τον πιο αναγκαστικό κανόνα του γενικού Διεθνούς Δικαίου. Αναγκαστικός κανόνας του γενικού Διεθνούς Δικαίου είναι εκείνος που είναι δεκτός και αναγνωρισμένος υπό της διεθνούς κοινότητος των κρατών στο σύνολό τους ως κανόνας, εκ του οποίου ουδεμία παρέκκλιση επιτρέπεται και ο οποίος δεν δύναται να τροποποιηθεί ειμή δια νέου, του ίδιου χαρακτήρα κανόνα του γενικού Διεθνούς Δικαίου.

Και στην Ελλάδα τι έγινε; Της επέβαλλαν – οι δανειστές εταίροι εξ Ευρώπης με τη συνδρομή του ΔΝΤ – την κατάλυση αρχικά της εθνικής της κυριαρχίας, ενώ σήμερα έχει ουσιαστικά καταλυθεί και το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης του ελληνικού λαού. Με άλλα λόγια η κυριότητα του τόπου δεν ανήκει πια στον ελληνικό λαό, αλλά στους δανειστές και στον συνταγματικά εξωθεσμικό μηχανισμό, που έχουν οικοδομήσει διαμέσου των μνημονίων.

Έχει συμβεί πουθενά αλλού κάτι παρόμοιο; Όσο και να ψάξει κανείς δεν θα βρει κανένα ανάλογο παράδειγμα. Είναι η πρώτη φορά, τουλάχιστον στη νεότερη Ευρωπαϊκή ιστορία, όπου κυρίαρχο κράτος-έθνος καταλύεται προς το συμφέρον ξένων δυνάμεων και κέντρων. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ.

Κι ενώ ο ελληνικός λαός, το ελληνικό έθνος χάνει τα ιστορικά του δικαιώματα στα πατρώα του εδάφη, στις εστίες των προγόνων του, στο λίκνο της ιστορία του, υπάρχει και η άποψη που θεωρεί όλα αυτά αναγκαία διότι δεν γίνεται αλλιώς. Μας λένε ότι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουμε την κυριαρχία μας είναι με το να υποταχθούμε. Άμα κάνουμε ότι μας λένε και μάλιστα κατά γράμμα, τότε αργά ή γρήγορα θα ανακτήσουμε τα δικαιώματά μας – πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι. Πότε συνέβη κάτι τέτοιο, για να συμβεί και σήμερα; Πότε ένας λαός, ένα έθνος ολόκληρο παρέδωσε και μάλιστα αμαχητί τα ιστορικά του δικαιώματα και τελικά τα ξαναπέκτησε;

Κι αν αυτό το δόγμα είναι σωστό, τότε γιατί γενιές και γενιές Ελλήνων πολέμησαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του γένους, του έθνους, του λαού; Δεν θα ήταν καλύτερα να υποταχτούν στους ισχυρούς με την ελπίδα κάποτε να τους χαρίσουν αυτά που δικαιούνται; Ειλικρινά, υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή στους αγώνες για ελευθερία και ανεξαρτησία όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των λαών της ανθρωπότητας, από αυτή τη θεωρία;

Πρέπει λοιπόν να πάρουμε μια απόφαση. Τι θέλουμε να είμαστε. Λεύτεροι στη χώρα μας, να διαφεντεύουμε εμείς την πατρίδα μας; Ή δουλικά και ραγιάδες, παρείσακτοι και μετανάστες στην ίδια μας την πατρίδα;

Οι τράπεζες είναι η επιτομή του κακού.

Ερώτηση: Ποια είναι η παρούσα κατάσταση του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη; Ποιοι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν;

Απάντηση: Οι τράπεζες σήμερα συνιστούν την επιτομή όλου του κακού. Μετά από τρεις περίπου δεκαετίες ξέφρενης δανειακής επέκτασης στις απελευθερωμένες αγορές του κεφαλαίου, δημιουργήθηκαν τραπεζικά τέρατα με οικονομική επιφάνεια πολύ μεγαλύτερη από όλα τα κράτη του πλανήτη. Τα τραπεζικά τέρατα ενυποθήκευσαν γύρω στις 20 φορές το συνολικό προϊόν που παράγει κατ’ έτος ο πλανήτης σε αγαθά και υπηρεσίες. Οι 40 μεγαλύτερες παγκόσμια τράπεζες διαθέτουν ενεργητικά που ισοδυναμούν με το ΑΕΠ σχεδόν της μεγάλης πλειοψηφίας των κρατών του πλανήτη. Μέσω αυτών των ενεργητικών εξαγοράζουν, αγοράζουν και πωλούν κυβερνήσεις κι ολόκληρες χώρες. Αρκεί οι χώρες αυτές να είναι προς πώληση από την ιθύνουσα τάξη τους.

Οι τράπεζες στην ΕΕ είναι στην κορυφή αυτής της τερατογέννεσης. Διαθέτουν ενεργητικά πάνω από 4 φορές του ΑΕΠ συνολικά της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι τράπεζες της ευρωζώνης θα πρέπει να βυθίζονται διαρκώς και περισσότερο στα χρέη τα νοικοκυριά, οι επιχειρήσεις και τα κράτη. Μ’ αυτό ακριβώς έχει οδηγήσει στην σημερινή παγκόσμια ύφεση.

Το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα. Ποιο λοιπόν είναι το ζητούμενο; Να ξεχρεώσουμε τις τράπεζες; Να τις βοηθήσουμε να κρατήσουν τα τερατώδη ενεργητικά αυτά με διασώσεις εκ των έσω με κουρέματα καταθέσεων (bail in) ή δια του κρατικού προϋπολογισμού (bail out); Και πού θα μας βγάλει κάτι τέτοιο; Μόνο σε μεγαλύτερα χρέη για τον πολίτη και την πραγματική οικονομία, αλλά και σε πιο ανάλγητες τράπεζες, πιο τοκογλυφικές και σαράφικες ακόμη κι απ’ ότι ήταν.

Επομένως έχουμε να επιλέξουμε: Ή διάσωση των σημερινών σαράφικων τραπεζών σε βάρος των νοικοκυριών και της πραγματικής οικονομίας; Ή διάσωση των νοικοκυριών και της πραγματικής οικονομίας σε βάρος των τοκογλυφικών πρακτικών των τραπεζών και της παρασιτικής τους υπερδιόγκωσης; Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Τι σόι ξένες επενδύσεις μπορεί να περιμένει η χώρα;

Ερώτηση: Τα τραπεζικά ιδρύματα βρίσκονται σε συνεχείς επαφές και διαβουλεύσεις με open funds για την πώληση ελληνικών ακινήτων αλλά και τη διαχείριση των κόκκινων δανείων που έχουν μετατραπεί σε μάστιγα. Εν τέλει η περιουσία των Ελλήνων -ιδιωτική αλλά και δημόσια [όπως αεροδρόμια, λιμάνια κ.α.] περνά σε ξένια χέρια χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας;

Απάντηση: Αυτός ήταν ο σκοπός εξαρχής. Η περιουσία των Ελλήνων, δημόσια και ιδιωτική, το οικόπεδο – όπως συνηθίζω να λέω – που αποκαλείται Ελλάδα κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ως πατρίδα, έχουν βάλει στο μάτι οι δανειστές εταίροι μας. Και μας μεταχειρίζονται όπως κάθε άλλη τριτοκοσμική χώρα της Αφρικής, που βρέθηκε είτε ως αποικία, είτε κατόπιν ως απελεύθερη στην ανάγκη τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίφημη επένδυση της Fraport, η οποία δανείστηκε το ποσό εξαγοράς των 14 αεροδρομίων της χώρας με εγγύηση του ελληνικού κράτους. Έτσι ώστε σε περίπτωση στραβής να πληρώσει ο Έλληνας φορολογούμενος τις τράπεζες.

Δεύτερο, στη σύμβαση προβλέπεται προστασία της εν λόγω επένδυσης από τον μετεμφυλιακό αποικιοκρατικό νόμο του 1953 για την προστασία των ξένων κεφαλαίων, που οι κυβερνήσεις μετά τη Χούντα είχαν θέσει σε αχρηστία λόγω ακριβώς των αποικιοκρατικών όρων που προβλέπει υπέρ των ξένων επενδυτών.

Τρίτο, εισάγεται για πρώτη φορά η τριμερής εξωδικαστική διαιτησία με τον επενδυτή. Με βάση αυτήν σε περίπτωση αντιδικίας με το ελληνικό κράτος, τότε δεν επιλαμβάνονται τα ελληνικά δικαστήρια, αλλά μια εξωθεσμική διαιτησία, που συγκροτείται αυθαίρετα από το κράτος, τον επενδυτή και κάποιον τρίτο ουδέτερο παράγοντα, όπως π.χ. η Παγκόσμια Τράπεζα, που διαθέτει τέτοιο μηχανισμό.

Η εξωθεσμική διαιτησία είναι ο μοχλός που χρησιμοποιήθηκε στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική, προκειμένου να κατοχυρωθούν τα αποικιοκρατικά προνόμια ξένων επενδυτών στις υποδομές και το φυσικό πλούτο της χώρας. Είναι ένα είδος διομολογήσεων, από το οποίο έχει λυτρωθεί η Ελλάδα από τον 19ο αιώνα. Και τώρα χάρις τους εταίρους της επανέρχεται σ’ αυτό το άθλιο καθεστώς.

Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Fraport δεν έχει καμιά υποχρέωση να υποστηρίζει την πολεμική αποστολή που έχουν πολλά από αυτά τα 14 αεροδρόμια. Δεν έχει καμιά υποχρέωση να ακολουθεί το αμυντικό δόγμα της Ελλάδας. Εκτός της περίπτωσης πολέμου όπου προβλέπεται η επίταξη των αεροδρομίων με αποζημίωση της Fraport. Αν βέβαια συμμορφωθεί η εν λόγω εταιρεία. Διαφορετικά ο μόνος δρόμος είναι η προσφυγή στην τριμερή εξωθεσμική και εξωδικαστική διαιτησία.

Με τέτοιες επενδύσεις, μπορούμε να έχουμε χώρα; Ούτε χώρο δεν θα μπορούμε να έχουμε.

Ο Βαρουφάκης και τα συμφέροντα Σόιμπλε και ΗΠΑ

Ερώτηση: Κατά τη δική σας εκτίμηση ποιος ο ρόλος του Γιάννη Βαρουφάκη, του Σόιμπλε και των Ηνωμένων Πολιτειών σε σχέση με την κατάσταση που ΄χει διαμορφωθεί στη χώρα μας αλλά και συνολικότερα στην Ευρώπη;

Απάντηση: Ο κ. Σόιμπλε εκφράζει από πολύ παλιά – από την εποχή του Μάαστριχτ – την πιο ξεκάθαρη άποψη για την μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ’ ένα υπερκράτος με ενιαία διακυβέρνηση, εκτός από ενιαίο νόμισμα, στα πλαίσια μια χαλαρής ομοσπονδίας, όπως λειτουργεί σήμερα η Γερμανία. Τα κράτη μέλη οφείλουν να χάσουν υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον σκληρό πυρήνα της εθνικής τους κυριαρχίας. Με τις πολιτικές που εκπορεύονται από τα όργανα της ΕΕ να αποκτούν υπερσυνταγματική ισχύ έναντι όλων των κρατών μελών. Πρωτίστως στον τομέα της δημοσιονομικής και αμυντικής πολιτικής. Αυτό το «όραμα» ακολουθεί με συνέπεια ακόμη και στην περίπτωση της Ελλάδας.

Ο κ. Βαρουφάκης ήταν ο ιδεώδης στον ρόλο που ανέλαβε να παίξει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι τότε ήταν ο μόνος αντιμνημονιακός «αναλυτής», ο οποίος δεν πίστευε στη δυνατότητα της Ελλάδας να ορθοποδήσει μόνη της. Δηλαδή χωρίς τα δεκανίκια της ΕΕ. Κι αυτό το έλεγε και το ξανάλεγε. Κι έτσι ήρθε για να ονομαστεί δικαίως ως ο κύριος 70%, όταν στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Τσίπρα το 2015 δήλωσε άξαφνα ότι το 70% του μνημονίου μας κάνει και μόλις το 30% πρέπει να διαπραγματευθούμε.

Υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της δήλωσης του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου 2015 με βάση την οποία για πρώτη φορά στα χρονικά των μνημονίων οι «ελληνικές αρχές» αποδέχθηκαν επίσημα να μην υιοθετούν, ούτε καν να προωθούν, την παραμικρή απόφαση αν πρώτα δεν πάρουν την έγκριση του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ των φίλων του.

Ήταν ο πρώτος απ’ όλους που μετονόμασε την τρόικα σε «θεσμούς» ώστε ένας άτυπος και παράνομος – σύμφωνα ακόμη και με το ευρωκοινοβούλιο – μηχανισμός επιβολής πολιτικών σε βάρος της χώρας μας να μετατραπεί σε θεσμοθετημένη μορφή άσκησης εξουσίας πάνω στην κατεχόμενη Ελλάδα. Και ήταν αυτός που εμφανίστηκε ως λαγός για την αποδοχή της πρότασης Σόιμπλε του Ιουλίου 2015, η οποία προέβλεπε διπλό ή παράλληλο νόμισμα εσωτερικών συναλλαγών υπό ειδικό καθεστώς εντός της ΕΕ. Για να μάθει και η δική μας γενιά τι σημαίνει στην πράξη αυτό που οι παππούδες μας ονόμαζαν λεφτά της κατοχής.

Όσο για τις ΗΠΑ θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι – για τα δικά τους συμφέροντα – βρίσκονται σε διαμάχη με τους Γερμανούς και τις Βρυξέλλες, όχι για τον έλεγχο της Ελλάδας, αλλά για το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης. Στα πλαίσια αυτά η κυρίαρχη μερίδα της Αμερικανικής πολιτικής πιέζει το ΔΝΤ να φύγει παντελώς από το πρόγραμμα της Ελλάδας.

Έχει κατατεθεί και σχέδιο νόμου στο Κογκρέσο, που ζητά με την ψήφισή του την απόσυρση του ΔΝΤ από οποιαδήποτε εμπλοκή στο πρόγραμμα, τωρινό, ή μελλοντικό, της Ελλάδας. Ο λόγος είναι για να μην χρησιμοποιείται το ΔΝΤ ως φύλλο συκής για τα συμφέροντα των Ευρωπαϊκών ελίτ και του ευρώ. Η διαμάχη αυτή μάλλον θα ενταθεί στο μέλλον, κάτι που μπορεί να διευκολύνει μια άλλη πατριωτική δημοκρατική κυβέρνηση – σαν αυτή που διεκδικεί το Ε.ΠΑ.Μ. – να αξιοποιήσει προκειμένου να λυτρωθεί η χώρα από τα χρέη και να ανακτήσει την κυριαρχία της προς όφελος των Ελλήνων πολιτών.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.

Δ.Καζάκης, Αρ.Λαμπρόπουλος & Ευ.Στρατηγάκη - E-ROI 13 Οκτ 2017


Θα χάσεις τα πάντα από τις τράπεζες γιατί είσαι στρατηγικός κακοπληρωτής!

Του Δημήτρη Καζάκη

Συνάντηση του φερόμενου ως Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με επιχειρηματίες της Μαγνησίας στις 11 του μηνός. Το τι μπούρδα, το τι ανοησία ακούσαμε περί «παραγωγικού μοντέλου», περί «επενδύσεων», περί «καινοτομιών» και τα λοιπά, δεν λέγεται. Ο κ. Τσίπρας έχοντας κατακτήσει το ρεκόρ του πλέον αμόρφωτου πολιτικού που πέρασε ποτέ από τον πρωθυπουργικό θώκο της Ελλάδας έως σήμερα – τον συναγωνίζεται επάξια ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά θεωρώ ότι ο κ. Τσίπρας, ως επαγγελματίας αριστερός από τα γεννοφάσκια του, τον κερδίζει στα σημεία – είναι ιδανικός να εκφέρει με απίστευτη χυδαιότητα, αυτό που του υποδεικνύουν οι άνωθεν κι έξωθεν υποβολείς του.

Προσέξτε λοιπόν τι είπε για τους πλειστηριασμούς, αυτός που κάποτε προκειμένου να τον ψηφίσει ο κακομοίρης φώναζε «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»:

«Προσέξτε να δείτε τώρα, υπάρχει μια αντίληψη που θέλει να φαντάζει και δήθεν προοδευτική και δήθεν αριστερή και δήθεν ριζοσπαστική, να προστατεύουμε αυτούς τους ανθρώπους από τη διενέργεια πλειστηριασμών διότι είναι στρατηγικοί κακοπληρωτές. Όχι να προστατεύουμε την πρώτη κατοικία – την προστατεύουμε με νόμο! – όχι να προστατεύουμε το μόχθο των απλών ανθρώπων – τον προστατεύουμε με νόμο! – αλλά να προστατεύσουμε ποιους; αυτοί που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και απολυμένους εργαζόμενους. Αυτό πρέπει να σταματήσει! Οι τράπεζες σιγά-σιγά πιστεύω ότι πρέπει να μειώσουν και θα μειώσουν – γιατί είμαστε αποφασισμένοι αυτό να γίνει – τα κόκκινα δάνειά τους κυρίως αναγκάζοντας αυτές τις κακές επιχειρήσεις, αυτούς τους κακοπληρωτές, είτε να πληρώσουν, είτε να υποστούν τις συνέπειες του νόμου. Έτσι θα μπορέσουν σιγά-σιγά να αρχίσουν να δίνουν ρευστότητα, σε αυτό που εμείς ονομάζουμε υγιή και δημιουργική επιχειρηματικότητα που είναι παρούσα σήμερα. Δεν είναι είδος σε εξαφάνιση, είναι είδος το οποίο πρέπει να το στηρίξουμε για να πολλαπλασιαστεί.»

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να χαίρει προστασίας και ασυλίας από τα ΜΜΕ, αλλά και τις «γλάστρες» που ενίοτε πλαισιώνεται. Όμως κάνει λάθος αν νομίζει ότι απευθύνεται σε ηλίθιους, ή επιτήδειους, όπως όταν μιλά στα κεντρικά όργανα του κόμματός του.

Σύμφωνα με τον εκ πεποιθήσεως άεργο πρωθυπουργό της κατεχόμενης Ελλάδας, οι τράπεζες στρέφονται εναντίον των «στρατηγικών κακοπληρωτών»! Διότι, όπως μας λέει, η κυβέρνησή του προστατεύει την πρώτη κατοικία και μάλιστα με νόμο! Όπως και τον μόχθο των απλών ανθρώπων. Οπότε ποιος μένει; Όλοι «αυτοί που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και απολυμένους εργαζόμενους.»

Ρωτάμε λοιπόν κι εμείς: Από πότε αποτελεί προοδευτική και αριστερή και ριζοσπαστική – σύμφωνα πάντα με τη λογική του κ. Τσίπρα – η συγκέντρωση των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων, γενικά των περιουσιών, αλλά και των μέσων παραγωγής, στα χέρια των τραπεζών; Είναι καλύτερες οι τράπεζες από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές»;

Ή μήπως ο κ. Τσίπρας δεν γνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει το πιο ολιγοπωλιακό, το πιο τοκογλυφικό και σαράφικο τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης; Δεν γνωρίζει ότι οι 4 συστημικές τράπεζες στραγγαλίζουν εδώ και χρόνια την ελληνική οικονομία για να συντηρήσουν κερδοσκοπικά τα παρά φύση ενεργητικά τους, τα οποία είναι 3 και πάνω φορές μεγαλύτερα από το ΑΕΠ της χώρας;

Ή μήπως δεν γνωρίζει τίποτε απολύτως για τα 60 δις ευρώ και πλέον των τριών ανακεφαλαιοποιήσεων, που ενθυλάκωσαν οι τραπεζίτες, οι ημέτεροι πολιτικοί και άλλοι, που ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτήρισε ως «κρατική ενίσχυση»; Στις 16 Μαΐου 2014, ο επίτροπος Αλμούνια απαντώντας σε ερώτηση ευρωβουλευτή δήλωσε: «Η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ) συνιστά κρατική ενίσχυση και χρηματοδοτήθηκε με χρήματα των φορολογουμένων.»

Γιατί όταν πρόκειται για την τοκογλυφία των τραπεζών επιτρέπεται η «κρατική ενίσχυση με χρήματα των φορολογουμένων», ενώ το δίκαιο ανταγωνισμού της ΕΕ απαγορεύει ρητά κάθε λογής «κρατική ενίσχυση»; Γιατί λοιπόν οι πλειστηριασμοί περιουσιών και επιχειρήσεων ακόμη κι από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές» είναι πρέπουσα, όταν γίνεται προς το συμφέρον των μεγαλύτερων κακοπληρωτών, τοκογλύφων και απατεώνων από όσους έχουν υπάρξει στην ελληνική οικονομία; Δηλαδή των συστημικών τραπεζών;

Είναι σαν ο κ. Τσίπρας να θέλει – στα λόγια βέβαια – να κυνηγήσει τον εγκληματία της γειτονιάς, για να ωφεληθεί η οργανωμένη μαφία. Αυτό κι αν είναι λύση προοδευτική, αριστερή και προπαντός ριζοσπαστική.

Αλήθεια, πότε οι τράπεζες ασχολήθηκαν με το να επαναλειτουργήσουν τις χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και να επαναπροσλάβουν τους απολυμένους; Ποτέ!

Ή μήπως θα το κάνουν τα fund, δηλαδή τα αρπακτικά, οι γύπες, όπως ονομάζονται στους κύκλους της χρηματαγοράς, στα οποία επέτρεψε με νόμο η κυβέρνησή του να αγοράσουν ολόκληρα πακέτα όχι μόνο κόκκινων, αλλά και πράσινων (εξυπηρετούμενων) δανείων; Εκτός κι αν ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι τα συγκεκριμένα κυκλώματα που νέμονται τη μεγάλη πλειοψηφία των πλειστηριασμών, φροντίζουν για την επιχειρηματική ανάπλαση της χώρας και για τη μείωση της ανεργίας.

Εφόσον η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα θέλει να τα βάλει με τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», γιατί δεν ασκεί διώξεις για δόλιες πτωχεύσεις σε όσους χρεοκοπούν σκόπιμα τις επιχειρήσεις τους και βγάζουν τα χρήματά τους έξω αφήνοντας απολυμένους εργαζόμενους; Γιατί δεν καταργεί το άρθρο 99 όπου βρίσκουν καταφύγιο οι περισσότεροι από τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές»;

Κι αν ο κ. Τσίπρας κόπτεται τόσο πολύ και δείχνει να έχει τέτοια ευαισθησία για όσους έχουν βγάλει τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, γιατί φρόντισε το 4ο τρίμηνο του 2015 της δικής του διακυβέρνησης να ξεπεράσουν οι τοποθετήσεις κεφαλαίων από ιδιώτες σε καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια στο εξωτερικό το ύψος των 58,3 δις ευρώ! Από 39,9 δις ευρώ που είχαν τοποθετηθεί σε καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια του εξωτερικού το 4ο τρίμηνο του 2014.

Γιατί δεν έκανε κάτι η κυβέρνησή του; Γιατί δεν επέβαλε τουλάχιστον έναν αποτρεπτικό φόρο σε όσα κεφάλαια έφευγαν στο εξωτερικό; Μήπως γιατί θα έβλαπτε κομματικούς φίλους και γνωστά κυκλώματα κρατικοδίαιτων οικονομικών συμφερόντων;

Το 2ο τρίμηνο του 2017 εμφανίζονται παρκαρισμένα στο εξωτερικό σε καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια ιδιωτικά κεφάλαια ύψους 46,5 δις ευρώ. Γιατί δεν κάνει κάτι τώρα; Γιατί δεν φορολογεί τα κεφάλαια που βρίσκονται στο εξωτερικό και προέρχονται από «στρατηγικούς κακοπληρωτές»;

Κι αν δεν φαίνεται να τον ενοχλεί η συνεχιζόμενη εκροή κεφαλαίων στο εξωτερικό από «στρατηγικούς κακοπληρωτές», γιατί να τον ενοχλήσει το γεγονός ότι οι τράπεζες εμφανίζονται να έχουν τοποθετήσει κεφάλαια ύψους 41 δις ευρώ σε ξένα ομόλογα και 14,6 δις ευρώ σε καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια στο εξωτερικό. Κι αυτά σύμφωνα με στοιχεία του 2ου τριμήνου 2017.

Το 4ο τρίμηνο του 2015 της κυβέρνησης Τσίπρα οι τράπεζες είχαν τοποθετήσει στο εξωτερικό 59,3 δις ευρώ σε ξένα ομόλογα και πάνω από 24 δις ευρώ σε καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια του εξωτερικού. Σύνολο 83,3 δις ευρώ σε κεφάλαια των τραπεζών παρκαρισμένα στο εξωτερικό. Ξένα ομόλογα, καταθέσεις και τραπεζογραμμάτια στο εξωτερικό. Όχι πελατών τους, αλλά των ίδιων των τραπεζών.

Ωστόσο, παρά το μέγεθος αυτών των κεφαλαίων, τα οποία ανέρχονταν στο 47% του ΑΕΠ της Ελλάδας, η κυβέρνηση Τσίπρα αποφάσισε να κλείσει τις τράπεζες και να επιβάλλει προς όφελός τους τραπεζικό moratorium (το οποίο ονομάζουν capital control). Και φυσικά να μετατρέψει το ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 σε NAI και αγκαζέ με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, κλπ., να ψηφίσουν το 3ο και χειρότερο μνημόνιο.

Κι όλα αυτά γιατί «δεν γινόταν αλλιώς», όπως μας είπαν, γιατί – όπως μας είπε ο πάντα φιλαλήθης κ. Τσίπρας – δεν υπήρχε συνάλλαγμα για να υποστηριχθούν οι εξωτερικές εμπορικές δοσοληψίες της χώρας στην περίπτωση που αποφασίζαμε να φύγουμε από το ευρώ. Βέβαια, είχε παντελώς ξεχάσει – έχει αδύνατη έως ανύπαρκτη μνήμη το παιδί – τα τεράστια διαθέσιμα κεφάλαια ιδιωτών Ελλήνων και τραπεζών, που ήταν και είναι παρκαρισμένα στο εξωτερικό.

Κι επειδή ξέχασε ότι πάνω από 83,3 δις ευρώ διαθέσιμα κεφάλαια έχουν παρκάρει μόνο οι τράπεζες στο εξωτερικό με σκοπό το δικό τους κέρδος, προχώρησε στην 3η σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση στα τέλη του 2015. Έτσι είναι. Όταν πρόκειται για τις τράπεζες και τους φίλους «στρατηγικούς κακοπληρωτές» η μνήμη των πρωθυπουργών και των υπουργών αυτής της χώρας αποδεικνύεται άκρως ελλειμματική.

Τέλος μια απλή παρατήρηση για τη λεγόμενη επιχειρηματικότητα που πάσχει, όπως λέει ο κ. Τσίπρας, από έλλειψη τραπεζικής ρευστότητας. Το κορυφαίο πρόβλημα μιας επιχείρησης σήμερα στην Ελλάδα, ιδίως όταν ασχολείται με την παραγωγή, είναι ο τζίρος. Δηλαδή η ουσιαστικά ανύπαρκτη αγοραστική δύναμη της εγχώριας οικονομίας. Και ύστερα ακολουθούν όλα τα άλλα, όπως φορολογία, υποδομές, γραφειοκρατία των ημετέρων, κοκ.

Όποιος επιχειρηματίας θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα τραπεζικά δάνεια, να ξέρετε ότι πρόκειται για κάποιον που είτε οι δουλειές του είναι στο εξωτερικό και δεν του καίγεται καρφί για την ελληνική οικονομία, είτε οι δουλειές του είναι με το κράτος. Και στις δυο περιπτώσεις η απόδοση για την οικονομία σε προστιθέμενη αξία, απασχόληση, εισοδήματα, κοκ, αν δεν είναι ανύπαρκτη, είναι άκρως περιορισμένη. Για να μην πούμε παρασιτική.

Σε κάθε περίπτωση το μοντελάκι που φόρεσαν στην οικονομία της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, όπου βασικός φορέας της οικονομικής ανόδου ήταν η πιστωτική επέκταση του ιδιωτικού τομέα με στόχο την «εξωστρέφεια», δηλαδή της εξαγωγές, ήταν απόλυτα καταστροφικό και άκρως παρασιτικό. Οι μόνοι που κέρδισαν ήταν οι τράπεζες και μια κλίκα κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών.

Το 1998 ο συνολικός δανεισμός του ιδιωτικού τομέα ανερχόταν σε 32,2% του ΑΕΠ της Ελλάδας, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Την ίδια χρονιά το ύψος των επενδύσεων στην ελληνική οικονομία ανερχόταν σε 23,7% του ΑΕΠ της Ελλάδας.

Το 2008 ο συνολικός δανεισμός του ιδιωτικού τομέα ανερχόταν σε 89,3% του ΑΕΠ της Ελλάδας. Ενώ το ύψος των επενδύσεων στην ίδια χρονιά ήταν 20,8% του ΑΕΠ. Αυτού του είδους η «ανάπτυξη» γέννησε τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές», οι οποίοι έστηναν επιχειρήσεις βασισμένες στα δανεικά κι αγύριστα. Φυσικά πάντα με πλήρη πολιτική κάλυψη. Κι αυτό οφείλει να τελειώσει οριστικά. Αν θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Γενικός Γραμματέας του Ε.ΠΑ.Μ.